بلوچی از زبانهای ایرانی نو شمال غربی است و شباهتهای بسیاری با زبان پارتی، از زبانهای ایرانی میانه، و نیز با زبانهایی همچون کردی و تالشی دارد.اگرچه الفنباین (1989) بلوچی را به شش گویش رخشانی (شامل کلاتی، پنجگوری، سرحدی)، سراوانی، لاشاری، کچی، ساحلی و تپه شرقی؛ و جهانی (1989) آن را به بلوچی شرقی و غربی (گویش مکرانی و رخشانی) طبقه بندی کرده اند، به طور کلی می توان گویش بلوچی متداول در ایران را به دو لهجه مکرانی و سرحدی تقسیم کرد.در میان بلوچی زبانان ایران نیز، بر اساس گوناگونیهای اقلیمی و زبانی، این طبقه بندی رایج است. شهرهای زاهدان و خاش با توابع آنها سرحد نام دارند و شهرهای سراوان، ایرانشهر، نیکشهر و چابهار نیز با توابع و محدوده هایشان مکران نامیده می شوند.تفاوتهای دو گونه مکرانی و سرحدی بیشتر در زمره تفاوتهای آوایی و واژگانی است. گویش بلوچی ایران بسیار متاثر از زبان فارسی است و در دستگاههای آوایی، واژگانی، نحوی و صرفی می توان نفوذ زبان فارسی را ملاحظه کرد.

در مقاله «حذف در زبان فارسی» (کاوسی نژاد 1376: 155-156)، گفته شد که هلیدی، برای حذف، با توجه به جایگاه وقوع آن، سه نوع قایل شده است: 1) حذف در گروه اسمی 2) حذف در گروه فعلی 3) حذف در جمله. در تعریف «حذف در گروه اسمی» نیز گفته شد که هر گروه اسمی از یک هسته و چند وابسته که در دو طرف هسته قرار می گیرند تشکیل شده است. در شرایط خاص، هسته گروه اسمی می تواند حذف شود و یکی از وابسته ها نقش هسته را در ساختمان گروه اسمی به عهده بگیرد و این همان است که «حذف در گروه اسمی» نامیده می شود. این مقاله به بررسی حذف در گروه اسمی در زبان فارسی اختصاص دارد. در این پژوهش، توصیفی که در دستور صادقی و ارژنگ (1356) از ساخت گروه اسمی شده، با اندکی تغییر، مبنا در نظر گرفته شده است. ابتدا خذف در گروه اسمی، با توجه به ساخت آن در زبان فارسی، تعریف و سپس چگونگی پیش فرض عناصر در گروه اسمی و انواع حذف در آن مطرح می شود...

متمم گروه اسمی است که پس از حرف اضافه قرار می گیرد و وجود آن در جمله گاه اجباری و گاه اختیاری است. هر چند موضوع متمم در دستور زبان از جمله موضوعات اصلی به شمار می رود، هنوز بسیاری از ابعاد آن مورد پژوهش و واکاوی قرار نگرفته است. یکی از این ابعاد تفکیک متمم اجباری (متمم فعلی) از متمم اختیاری (متمم قیدی) است که تنها زبان شناسان و دستورنویسان جدید به آن توجه کرده اند. در این پژوهش، نگارنده ابتدا به موضوعات متمم، قید، گروه و انواع آنها در جمله می پردازد، سپس با توجه به اینکه متمم قیدی از یک سو، خود یکی از انواع قید به شمار می رود و از جمله قابل حذف است و از سوی دیگر، ترکیبی از حرف اضافه و گروه اسمی است، جایگاه این نوع متمم را در جمله از حیث گروه های موجود در جمله مشخص می کند.

مقاله حاضر به موضوع ساختار گروه اسمی در زبان آلمانی و ترتیب عناصر تشکیل دهنده آن می پردازد. این ویژگی در زبان آلمانی که وابسته های هسته گروه اسمی می توانند در هر دو سوی آن قرار گیرند، جزو خصوصیاتی است که بر پیچیدگی ساخت و ترتیب ارکان گروه اسمی می افزاید. یکی از اهداف این پژوهش که ماهیتی توصیفی دارد، پاسخ به این پرسش است که آیا چینش عناصر بسط دهنده گروه اسمی در هر دو سوی آن، از قاعده ای پیروی می کند؟ به عبارت دیگر، آیا قرار گرفتن این عناصر در دو سوی گروه اسمی تصادفی است؟ نتایج نشان می دهد، عناصری که در سمت چپ هسته واقع می شوند، با هسته گروه اسمی مطابقه دستوری دارند. این درحالی است که این روابط در سمت راست هسته مشاهده نمی شود. علاوه بر این، از طریق نمونه هایی نشان می دهیم که این دسته بندی در مواردی نقض می شود. همچنین نشان می دهیم که قرار گرفتن انواع صفت در سمت چپ هسته از الگوی خاصی پیروی می کند. علاوه بر این، در موضوع نشانه گذاری حالت دستوری در گروه اسمی ملاحظه می کنیم که دلیل پاره ای از ناهمگونی ها در صرف صفت در گروه اسمی، به جایگاه نحوی اجزاء تشکیل دهنده گروه اسمی بازمی گردد.

نظریه گروه نقشی حرف تعریف یکی از تعدیل های صورت گرفته در نظریه حاکمیت و مرجع گزینی است که در توصیف و تحلیل گروه اسمی، تحول عمده ای پدید آورد. به طور مثال مجموعه ای از فرافکنی های نقشی خاص در سطوح بالاتر از اسم به کار می رود. درسطح بالاتر از گروه اسمی در گویش لری خرم آبادی، گروه های نقشی شمار، حرف تعریف و اضافه به کار می رود. گروه های نقشی مربوط به اسم بر گروه اسمی هیچ گونه نقش معنایی فرافکنی نمی کنند بلکه هر کدام ویژگی های نحوی خاصی را به گروه اسمی می افزایند. گروه نقشی حرف تعریف، از راه ویژگی های نحوی خاص حروف تعریف، به گروه اسمی ساخت و معنی مناسب تخصیص می دهد. گروه اضافه نیز از راه ویژگی نحوی اضافه و رابطه افزودگی، گروه اسمی را گسترش می دهد. تحقیق حاضر، گروه های نقشی مربوط به اسم را در گویش لری خرم آبادی بررسی و توصیف خواهد کرد.

تاکنون، گروه اسمی فارسی در چارچوب های نظری گوناگونی مورد تحلیل و مداقه قرار گرفته است. بر پایه تمامی این تحلیل ها، هر گروه اسمی شامل یک هسته اجباری و تعدادی وابسته اختیاری است. اگرچه ماهیت وابسته ها کمابیش روشن است، وضعیت بعضی از آنها نسبت به هسته هنوز مبهم است و تحقیقی دوباره را می طلبد.این تحقیق پس ازمروری برمهمترین تحقیقات پیشین به تحلیل ساختی گروه اسمی فارسی برپایه نحو ایکس تیره  می پردازد. بر اساس این نظریه، عناصر گروه اسمی در سه سطح ظاهر و با استفاده از برچسبهای ایکس"، ایکس' و ایکس نشان داده می شود. در این تحلیل، هر گروه اسمی که با نخستین وابسته پیشرو همراه باشد در بالاترین سطح قرار می گیرد وبا علامت (ا″) نشان داده می شود. گروه های اسمی فاقد نخستین وابسته پیشرو درسطح دوم قرارمی گیردو با علامت (ا′) نشان داده می شود. هسته در پایین ترین سطح قرار می گیرد و با (ا) نشان داده می شود. تحلیل و توصیف مصداق و جایگاه هر کدام از وابسته های گروه اسمی فارسی از مهمترین اهداف این تحقیق است.

کینان و کامری (1977) پس از بررسی 50 زبان، نظریه ی سلسله مراتب دسترسیِ گروه اسمی را معرفی کردند. در این نظریه ادعاشده است که زبان ها به طور جهانی برای موصولی سازی از یک سلسله مراتب پیروی می کنند. بر این اساس، محققان فراگیری زبان فرضیه ای را مطرح کردند که بر پایه ی آن، می توان ترتیب دشواریِ فراگیریِ بندهای موصولی در زبان دوم را پیش بینی کرد. در این مقاله سعی بر آن است تا با بررسی زبانِ میانیِ فارسی آموزان غیرایرانی، ترتیب فراگیریِ بندهای موصولیِ زبان فارسی به عنوان زبان خارجی مورد ارزیابی قرار گیرد. به این منظور، پس از بررسی 493 متن نوشتاری از پیکره ی فارسی آموزانِ غیرایرانیِ بنیاد سعدی، جملاتی که در آن بندهای موصولی وجود داشت، برچسب زده شد. سپس بندهای موصولی بر اساس سطح زبان آموزان به 6 سطح پایه، پیش میانی، میانی، فوق میانی، پیشرفته و فوق پیشرفته تقسیم گردید و تمامیِ نمونه ها بر اساس هسته ی بند موصولی دسته بندی شد. تحلیل داده های به دست آمده از مجموع 361 بندِ موصولیِ استفاده شده نشان داد که فراگیری بندهای موصولی فاعلی و مفعولی مستقیم، کاملاً از سلسله مراتب دسترسی کینان و کامری پیروی می کند، در حالی که در دیگر بندهای موصولی شواهدی مبنی بر عدم تطابق با این سلسله مراتب دیده می شود.